Έχασα το Σώμα μου(2019)

(J'ai Perdu Mon Corps / I Lost My Body)  Πρώτη προβολή: 29-11-2019

Το «μαζί», το «χώρια» και η ανάγκη της «επανασύνδεσης» (και γενικότερα τού να ανήκεις κάπου) λειτουργούν αλληγορικά, ποιητικά και ρομαντικά, αλλά την ίδια στιγμή μελαγχολικά και μακάβρια, σε μια ιστορία με λιγοστούς διαλόγους, εκπληκτική μουσική κι ένα Χέρι σχεδιασμένο να μοιάζει πιο εκφραστικό και από αναγνωρισμένο ηθοποιό – όσο αλλόκοτο κι αν ακούγεται, θα πιάσεις τον εαυτό του να συγκινείται και να αγωνιά όσο παρακολουθείς το ταξίδι του.

Με γλυκόπικρη διάθεση ακουμπά το κρύο –καθότι μακάβριο- στίγμα του κατευθείαν στη καρδιά, υπό το πρίσμα μιας τολμηρής παλινδρόμησης μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας. Δύσκολο να το ταξινομήσει κανείς σε είδος και target group (ιδανικό και για παιδιά ή όχι;), αλλά σίγουρα αξέχαστο.

Με σκίτσο που προσομοιάζει το χειροποίητο για απόλυτο ρεαλισμό αλλά και "κλεμμένα" καρρέ στην κίνηση για να μοιάζει με ρολό από κινούμενες εικόνες, το φιλμ αποτυπώνει έναν υπέροχο κόσμο στην οθόνη που όσο και να φαίνεται γνωστός, ταυτόχρονα ξεφεύγει σε ένα σύμπαν φαντασίας.

Τρυφερά ρομαντική και γλυκόπικρα μελαγχολική.

Το "Έχασα το Σώμα μου" είναι μια βαθιά ρομαντική ιστορία αγάπης, μια παραβολή για την απώλεια, ένα γλυκόπικρο ποίημα για την ανάγκη να ανήκεις: σε έναν κόσμο, σε μια πόλη, σε κάποιον άλλο, σε ένα σώμα.

Μόνο σε μια animation ταινία, και μάλιστα κινηματογραφημένη με τόσο λυρικό και ποιητικό τρόπο, ένα κομμένο χέρι δεν μοιάζει μακάβριο, αλλά αντιθέτως αποκτά δική του υπόσταση και προκαλεί πλήθος συναισθημάτων στο κοινό.

Φανταστική ιστορία αναζήτησης ταυτότητας που απλά αποδεικνύει πόση δύναμη μπορεί να έχει το animation σε σχέση με την παραδοσιακή (έστω και με εφέ) μέθοδο κινηματογράφησης.

Μία ταινία που δεν παρασύρεται από το συναισθηματισμό της, ούτε ενδίδει σε εύκολες απαντήσεις, σπουδή για τις αυθόρμητες αποφάσεις και τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες, για αυτή την επιθυμία να ολοκληρώνεσαι, να βρίσκεις ό,τι έχεις χάσει, και για αυτό το ανεξήγητο που έχει η ζωή και σου επιτρέπει καμιά φορά να νιώσεις την ευτυχία και κομματιασμένος ακόμη.

Και ακόμη κι αν υπάρχουν ατέλειες, σίγουρα ο απολογισμός είναι αυτός ενός κερδισμένου καλλιτεχνικού στοιχήματος, που δεν φοβάται να πάρει ρίσκα που δεν συνηθίζονται στο κινηματογραφικό είδος στο οποίο ανήκει.

Είναι μια ιστορία που σίγουρα έχει κάτι να μας πει και βρήκε και έναν έξυπνο τρόπο να το κάνει.