Λίλιαν(2019)

(Lillian)  Πρώτη προβολή: 05-12-2019

Ένα αριστούργημα

Ξέχνα την Αλίκη και τα θαύματα των παραμυθιών, εδώ το στόμα μένει ορθάνοιχτο από την αλήθεια και τις εικόνες του Αντρέας Χόρβατ. Εντελώς αναπάντεχα, μία από τις καλύτερες ταινίες της φετινής σεζόν, η «Λίλιαν» σου προσφέρει την ευκαιρία να κάνεις... εκ του ασφαλούς, από το κάθισμα του σινεμά, ένα κυριολεκτικό ταξίδι παρατήρησης και μελέτης ενός κόσμου που «πουλήθηκε» σαν κάτι το ονειρικό, για να καταλήξει σε κάτι το τρομακτικά απρόσωπο και (μάλλον) απάνθρωπο.

Πρόκειται για ένα υποδειγματικό arthouse φιλμ, απαιτητικό και σαγηνευτικό συνάμα, που πατάει σε μια εξωφρενική προσωπική οδύσσεια για να αναδείξει έναν πλούτο υπαρξιακής αναζήτησης, πολιτικής σκέψης και ιστορικής μελέτης.

Με ωραίες, εντυπωσιακές, ποιητικές εικόνες, και με λιγοστή μουσική, ο Χόρβατ παρακολουθεί την ηρωίδα του στην αμερικανική ενδοχώρα, ένα ταξίδι όπου έχει να κάνει με τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση (φέρνοντας στο νου το «Γουόλντεν» του Χένρι Θόρο αλλά και το «Δίχως στέγη, δίχως νόμο» της Ανιές Βαρντά)...

Σιωπηλό, ντοκιμαντερίστικης ειλικρίνειας road movie, το οποίο ακτινογραφεί μια ολόκληρη χώρα, επιχειρώντας ταυτόχρονα μια ποιητική επαναπροσέγγιση του ανθρώπου με τον εαυτό του και τη φύση.

Ένα ταξίδι στη μοναχική, γκροτέσκ πλευρά της ανθρώπινης φύσης - συγκεκριμένα, της σύγχρονης αμερικανικής.

Εντυπωσιακό αφηγηματικά και επιβλητικό οπτικά, το φιλμ αποτυπώνει την πορεία της ηρωίδας του προς την εκπλήρωση, παραμένοντας όμως αναποφάσιστο ανάμεσα στο σκληρό ντοκουμέντο και τον συγκινητικό αλληγορικό λυρισμό του φινάλε. Η Λίλιαν ωστόσο είναι μια εμπειρία που δεν ξεχνιέται εύκολα, είτε σου αρέσει είτε όχι.

Το φυσικό, γεωγραφικό και ανθρωπολογικό φόντο της οδύσσειας της αποκτά τον δικό του χαρακτήρα –έστω και σε σχηματοποιημένα πρότυπα από τον Χόρβαθ–, που χτίζει μια παραβολή για το αφιλόξενο μεταναστευτικό τοπίο των ΗΠΑ, κλέβοντας όμως έρεισμα από τον χαρακτήρα της Λίλιαν, που θα παραμείνει και το μεγάλο αίνιγμα περιπλανώμενη όλο και περισσότερο άσκοπα μέσα στα εναλλασσόμενα τοπία και τις εποχές.

Ένα εντυπωσιακό βωβό ταξίδι στα ενδότερα των ΗΠΑ με μια ηρωίδα-φάντασμα που αφελώς χρησιμοποιείται ως βάση ενός σύγχρονου πολιτικού statement.

Εντέλει πρόκειται για μια μάλλον σεναριακά αφελή κριτική στον δυτικό πολιτισμό, η οποία εξαντλεί πολύ γρήγορα τα καύσιμα της. Αλλά υπηρετείται πιστά από έναν πολύ ικανό σκηνοθέτη.