Το Χρυσό Γάντι(2019)

(Der Goldene Handschuh / The Golden Glove)  Πρώτη προβολή: 05-12-2019

Η ιστορία του σίριαλ κίλερ, σε μια Ευρώπη της κρίσης, μου θύμισε μια άλλη, αριστουργηματική ταινία, με ένα παρόμοιο θέμα (δεν ξέρουμε πόσο είναι τυχαία αυτή η σύμπτωση): την κλασική "Μ" του Φριτζ Λανγκ (1931), ταινία κι αυτή γυρισμένη σε μια Γερμανία οικονομικής κρίσης, με πρωταγωνιστή έναν άλλο σίριαλ-κίλερ, αν και δολοφόνο παιδιών.

Η πιο άγρια παρεξηγημένη ταινία του Φατίχ Ακίν αποτελεί ταυτόχρονα και μια από τις πιο ενδιαφέρουσες που έχει υπογράψει στη μέχρι τώρα καριέρα του.

Τολμηρή βιογραφία-κοινωνική μελέτη πάνω στη βία, επιχειρεί εσκεμμένα να προκαλέσει τον αποτροπιασμό. Σκληρού ρεαλισμού, φλερτάρει με την πορνογραφία της ασχήμιας και δεν ολοκληρώνει πειστικά όλα όσα αμφιλεγόμενα θέλει να υπερασπιστεί.

Το "The Golden Glove" είναι μία δυνατή ταινία και λόγω συντελεστών φυσικά αλλά κυρίως λόγω ωμής κινηματογράφησης ενός χαρακτήρα μισογύνη και μόνου καθοδηγούμενου από τα φονικά ένστικτα του ανθρώπου.

Έχοντας την ευκαιρία να σκιαγραφήσει το πορτρέτο του Κακού ή της τότε Γερμανίας ή, πόσω μάλλον, της τωρινής, ο Φατίχ Ακίν, με τη γνώριμη και πάντα θαυμαστή εκρηκτική ενέργειά του, δεν κάνει τίποτε από αυτά, παρά παραθέτει, τη μία μετά την άλλη, γκροτέσκ σκηνές αίματος, εμετού, σπέρματος, κακοπαθημένης σάρκας και οδύνης, χωρίς υπόβαθρο, χωρίς κάποιον σοβαρότερο στόχο, παρά την πρόκληση ενός «σοκ» που, τελικά, δίνει τη θέση του στην ελαφρώς αηδιασμένη ανία.

Το αποτέλεσμα απέχει μακράν από ένα στιβαρό, ολοκληρωμένο κινηματογραφικό έργο γύρω από την αποτρόπαιη δράση ενός διαβόητου serial killer.

Νοσηρός, σαδιστής και γλαφυρός πέρα ως πέρα στη νέα του δουλειά, ο τουρκογερμανός σκηνοθέτης μοιάζει να βασανίζεται με κάποια... κουσούρια της γερμανικής καταγωγής του και επιχειρεί να τα ξορκίσει μια για πάντα.

Εδώ το σοκ μετατρέπεται σε αισθητικό αυτοσκοπό καθώς μια δεδομένα, επιθετικά άγρια ιστορία αποτυπώνεται με λιγοστή διάθεση διεισδυτικής ματιάς.

Χαιρόμαστε κάθε φορά που ο Φατίχ Ακίν είναι ασυμβίβαστος. Αλλά σε αυτή την περίπτωση είναι, απλώς, αμοραλιστικά και κενά σαδιστής. Γιατί;

Αν έχεις λίγο σώας τα φρένας και διαβάσεις καλά το κείμενο, θα διαλέξεις σοφά: να μην δεις αυτή την ταινία για κανέναν λόγο! Ακόμα, δηλαδή, κι αν δηλώνεις fan της φιλμογραφίας του Φατίχ Ακίν, να είσαι σίγουρος πως τούτο εδώ το έκτρωμα δεν πρόκειται να σου προσφέρει τίποτα – ή, μάλλον ναι, το πιθανότερο είναι πως θα σου δώσει ένα ξεγυρισμένο αφροδίσιο, αλλά μέχρι εκεί.