Marianne & Leonard Λόγια Αγάπης(2019)

(Marianne & Leonard Words of Love)  Πρώτη προβολή: 12-12-2019

Είναι, ακόμα περισσότερο, η συνειδητοποίηση ότι κάποιες σχέσεις, σπουδαίες και τετριμμένες ταυτόχρονα, μπορεί να υπάρξουν μόνο μέσα σ' ένα προστατευμένο, μονωμένο, σαν θησαυρό, κουτάκι στον χωροχρόνο. Οτι κάποιοι άνθρωποι ζουν υπεράνθρωπες ζωές και πληρώνουν με προθυμία το τίμημα. Κι ότι αυτές οι ιστορίες ξετυλίγονται σαν τις άλλες, με έκσταση και πόνο, σε μια ζωή κανονική, που κυλά παράλληλα με τον θρύλο και που μια ταινία μπορεί να τις κάνει κοινό βίωμα και προσωπική συγκίνηση.

Ένα ντοκιμαντέρ μιας φλεγόμενης εποχής που ξεφεύγει από τις κοινότυπες κορώνες περί αιώνιας αγάπης και την ισχύ ενός ελευθεριάζοντος τρόπου ζωής και γίνεται το γλυκόπικρο τεκμήριο ενός έρωτα-δεσμού ζωής που όσο δεν μπόρεσε να υπάρξει σε κοινή στέγη άλλο τόσο τραγουδήθηκε και εξυψώθηκε ως ύμνος («So Long, Marianne...», «Hey, That's No Way To Say Goodbye», «Bird On The Wire») μέσα από την Τέχνη και τις μελωδίες του Λέοναρντ Κοέν.

Μέσα από το πορτρέτο ενός έρωτα, ο Νίκ Μπρούμφιλντ σκιαγραφεί κάτι πολύ μεγαλύτερο: την ωστική δύναμη, το εκτόπισμα και την καταστροφική σκιά ενός καλλιτέχνη. Ο Λέοναρντ Κοέν εξημερώνει τον δικό μας πόνο με τα τραγούδια του, γιατί τον έχει ζήσει, αλλά και τον έχει προκαλέσει, πρώτος αυτός.

Η ερωτική ιστορία του τραγουδοποιού Λέοναρντ Κοέν και της Νορβηγίδας μούσας του Μάριαν Ιλέν, ξετυλίγεται νοσταλγικά μέσα από μαρτυρίες και αρχειακό υλικό, παίρνοντας τη μορφή μιας πικρά συγκινητικής σινε-μπαλάντας.

Ο Μπρούμφιλντ δεν χάνει την προσοχή του και παρουσιάζει με λεπτομέρειες τις διακυμάνσεις της σχέσης των δύο ως το τρυφερό τέλος με το μήνυμα εκείνου που η Μαριάν περίμενε δεκαετίες και ποτέ δεν άκουσε.

Η αινιγματική γυναίκα που ενέπνευσε τον Λέοναρντ Κοέν και ο γλυκόπικρος έρωτάς τους δοσμένα σε ένα μελαγχολικό οδοιπορικό που περνά από την Ύδρα της δεκαετίας του '60 για να απλωθεί στις μουσικές σκηνές του κόσμου και να αναμετρηθεί με τον χρόνο.

Η έμπειρη κινηματογραφική ματιά του Μπρούμφιλντ αποτελεί εγγύηση για ένα καλοστημένο και ειλικρινές, αν και ξεκάθαρα όχι αμερόληπτο ντοκιμαντέρ, με την ευτυχή ιδέα να τοποθετεί περισσότερο στο προσκήνιο την έως τώρα παρασκηνιακή ηρωίδα παρά τον προβλέψιμο, διάσημο ήρωα.

Στις μέρες της βεβιασμένης, σχεδόν εκβιαστικής αυτοπροβολής, με το αντίτιμο να ξεπερνά κατά πολύ την προσφορά, η αισθηματική αυταπάρνηση της τραγουδισμένης και ταπεινής Ιλέν αγγίζει τη σοκαριστική έκπληξη ‒ και πρωταγωνιστεί διά της διακριτικής της παρουσίας στο ντοκιμαντέρ.

Χωρίς να αγιοποιεί τον Κόεν, το ντοκιμαντέρ καταγράφει διάφορα περιστατικά της ζωής του (άγνωστα στους μη μυημένους) και εμμένει αρκετά στην αδυναμία του για το σεξ αλλά και στην εμπλοκή του με τον κόσμο των παραισθησιογόνων.

Η ταινία όμως δεν πατάει μόνο στα γνωστά και τετριμμένα, αλλά φέρνει στην επιφάνεια πολλές εικόνες από τον μεγάλο έρωτα που έζησε σπουδαίες μέρες στην Ύδρα το καλοκαίρι του 1960 με σπάνια ντοκουμέντα, ενώ παράλληλα δίνει ανάγλυφα την εικόνα μιας αλλοτινής εποχής που έχει φύγει ανεπιστρεπτί.