Ζίζοτεκ(2019)

(Zizotek)  Πρώτη προβολή: 12-12-2019

Το Zizotek αποτελεί μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ταινία, και αποδεικνύει για ακόμη μια φορά ότι η Ελλάδα είναι ικανή να παράγει έναν κινηματογράφο ο οποίος αναιρεί την φράση «ελληνικά δεδομένα».

Το «Ζίζοτεκ» δεν είναι ταινία δράσης. Είναι περισσότερο μια σπουδή επάνω στη συντροφικότητα, την ανάγκη επικοινωνίας και επαφής, την αναζήτηση κάποιου σκοπού. Είναι επίσης μια αλληγορική ματιά σε μια χώρα η οποία παρακμάζει και αναζητά διέξοδο.

Καθώς καταπιάνεται με ισορροπίες ζωής, θανάτου, μνήμης και πίστης, ο Μαρινάκης, με ευθύνη κυρίως του σεναρίου του, επιλέγει έναν δρόμο τόσο πολύ αφαιρετικό που, ελλείψει Ζαν Βιγκό, αφήνει τον θεατή μ' έναν θαυμασμό στις αισθήσεις, αλλά γεμάτο απορίες, χαρακτήρες που μόνο ψυχανεμίζεται, επιλογές που δίνονται μόνο με περιγράμματα –και μια ταινία που η ίδια δεν ολοκληρώνει με σιγουριά το όραμά της, δεν δίνει ερέθισμα στον θεατή να κοπιάσει για να συμπληρώσει τα κενά.

Το «Ζίζοτεκ», δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Βαρδή Μαρινάκη, συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το «Μαύρο Λιβάδι» με μια αινιγματική, γοητευτική, ιστορία ενηλικίωσης.

Η φιλοδοξία του είναι να αντιπαραθέσει το αστικό τοπίο στο φυσικό, τη ρεαλιστική σκληρότητα της εγκατάλειψης σε ένα ονειρικό όσο και επικίνδυνο πέρασμα στην ενηλικίωση, στα κρυμμένα τραύματα με έναν αχνό αποκρυφισμό, όσο η περιπλάνηση βαθαίνει. Αυτό που λείπει είναι η ένταση στο μακρύ denouement.

Πολλές οι αλληγορικές ιδέες, ριγμένες σε έναν ισχνό σεναριακό σκελετό ο οποίος αδυνατεί να στηρίξει πειστικά την αλήθεια των δρώμενων και να τονώσει το ενδιαφέρον μας για αυτά.

...μια ταινία που ποτέ δεν απογειώνεται αλλά σίγουρα ενδιαφέρεται να μιλήσει για τη θέση του απροστάτευτου παιδιού στη σημερινή κοινωνία.

Ο Μαρινάκης πιάνει τον κατάλληλο τόνο σε επίπεδο ερμηνειών, τη στιγμή που τον χάνει σε εξίσου νευραλγικά σημεία όπως το σενάριο ή ο ρυθμός.

Η ονειρική επαναληψιμότητα είναι κυρίαρχο στοιχείο αλλά δεν μοιάζει ποτέ να υπάρχει κίνηση πίσω από αυτό το επίπεδο και σύντομα το φιλμ (που σημειωτέον, εξακολουθεί να κρατά το ενδιαφέρον αν μη τι άλλο σε επίπεδο εικόνας και ατμόσφαιρας) μοιάζει παραδομένο σε αμηχανία.

Χωρίς να είναι μία κακή ταινία, το «Zizotek» δεν βγάζει νόημα (ακριβώς όπως συμβαίνει και με τα... βαφτίσια του, καθώς η συγκεκριμένη λέξη δεν υπάρχει!). Το παιδάκι περιφέρεται χωρίς πολλά-πολλά μπροστά από το φακό, κανένας χαρακτήρας δεν ολοκληρώνει την διαδρομή της ύπαρξής του στην πλοκή του έργου και το φινάλε σε παρατάει σύξυλο και σαστισμένο. Δυστυχώς, τα καλοφωτισμένα πλάνα και τα όμορφα κάδρα φύσης δεν αρκούν για να σου κρατήσουν το ενδιαφέρον, πριν καν αισθανθείς το άβολο της διάρκειας.