Οι Δύο Πάπες(2019)

(The Two Popes)  Πρώτη προβολή: 12-12-2019

Ο βραζιλιάνος σκηνοθέτης Φερνάντο Μεϊρέγιες (Περί Τυφλότητος, Ο Επίμονος Κηπουρός, Η Πόλη Του Θεού), καταφέρνει να θίγει πολλά και εξαιρετικά σοβαρά θέματα χάρη και στο πυκνό σενάριο, χρησιμοποιώντας χιούμορ και χωρίς να διακωμωδεί, βασιζόμενος κυρίως στις ερμηνείες των Χόπκινς και Πράις.

Στο καθαρά τεχνικό του μέρος, το"The Two Popes" παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κυρίως για τις εντυπωσιακές παρουσίες και ερμηνείες του δίδυμου Hopkins-Pryce, σε ένα σύνολο καλογυρισμένο, αλλά και άνισο στο δεύτερο μέρος, που χάνει την ευκαιρία για κάτι μεγαλύτερο και για ουσιώδη κριτική στο θέμα που πραγματεύεται.

Η ικανότητα του Φερνάντο Μεϊρέλες (υποψήφιος για Όσκαρ Σκηνοθεσίας το 2002 με την «Πόλη του Θεού») είναι παροιμιώδης καθώς χτίζει ένα στιβαρό οικοδόμημα που παρά τη βαθιά θρησκευτική εμμονή του («η πιο δύσκολη αποστολή είναι να ακούσεις τη φωνή Του» λέει κάποια στιγμή ο Χόπκινς) καταφέρνει να ανοίξει την πόρτα προς την αληθινή ζωή.

Μια εναλλακτική, εν ολίγοις, βιογραφία για τον εν ζωή Πάπα, βασισμένη στο γνωμικό «τα ετερώνυμα έλκονται» αλλά και στη γνώριμη σινεφίλ συνταγή του «παράξενου ζευγαριού», που όσο πομπώδης, διδακτική και αναφανδόν υπέρ του είναι στα εμβόλιμα, παλιομοδίτικου ύφους φλακ μπακ, που διαχέονται στο φιλμ, αναπαριστώντας τη νεανική δράση του Καρδινάλιου Μπεργκόλιο, άλλο τόσο απολαυστική γίνεται όταν αντιπαρατίθενται οι Πράις και Χόπκινς.

Οι Δύο Πάπες είναι κυρίως μία ταινία ερμηνειών, βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα που κερδίζει στα σημεία και σε αυτό που θέλει να περάσει στον θεατή. Άνθρωποι με βαριά παρελθοντικά φορτία που βρίσκουν την γαλήνη. Σημαντικό!

Δεν μιλάμε για κάτι "συνηθισμένο" για τον μη μυημένο θεατή, ωστόσο είναι γυρισμένη με απλό τρόπο και ταυτόχρονα εντυπωσιακό τρόπο, χωρίς υπερβολές και μια μαεστρική σκηνοθεσία που "δένει" τις καταπληκτικές ερμηνείες.

Δύο ιερά τέρατα του Βρετανικού σινεμά «μονομαχούν» ανεπανάληπτα στους ρόλους δύο ακόμη πιο ιερών συμβόλων του Χριστιανισμού.

Οι ενστάσεις για το πονηρό των δημιουργικών προθέσεων που βρίσκονται εδώ παραμένουν, αλλά υπάρχουν αρκετές αρετές για να τις κάμψουν μερικώς, όπως και μια αδιαμφισβήτητη πρόθεση να απευθυνθεί το όλο πακέτο σε ένα κοινό πολύ ευρύτερο από τις τάξεις του καθολικισμού, βάζοντας ως πρώτο στοιχείο στην εξίσωση αυτό του ανθρωπισμού.

Ακόμα μια θορυβώδης απόπειρα του Netflix για ταχεία απόκτηση πρεστίζ, συνιστά μια ταινία απολαυστικών ερμηνειών που κατορθώνει σκεπτικότητα πάνω στον εξτρεμισμό της εποχής αλλά και στρουθοκαμηλίζει εντελώς σε άλλα θέματα – ακόμα και στον λόγο ύπαρξής της.

Αστειάκια, χαριεντισμοί, κάποιες ουσιαστικές επί των θεμάτων ατάκες και ατελείωτη πλήξη από ένα αδιάκοπο κουβεντολόι. Το flashback για τα πιο νεανικά χρόνια του καρδινάλιου Μπεργκόλιο αξίζει πραγματικά, υπάρχουν όμως ακόμη άλλα εκατό περίπου λεπτά διάρκειας που... δεν παλεύονται.