Ραντεβού στο Belle Epoque(2019)

(La Belle Époque)  Πρώτη προβολή: 12-12-2019

Το Ραντεβού στο Belle Epoque ανατρέπει συνεχώς τις προσδοκίες ενός φαρσικού ή μελιστάλαχτου ρομάντσου, χωρίς να υπονομεύει τη βασική ραχοκοκαλιά της θετικότητας στις προθέσεις, και ζογκλάρει με επιτυχία πολλά θέματα, από την αναγέννηση και την επανεκκίνηση σε όλους τους τομείς μέχρι το πινγκ-πονγκ της καρδιάς και του μυαλού στη σκακιέρα του έρωτα και την ουσία της ανθρώπινης σχέσης, απογυμνωμένη από τα κοινωνικά αξεσουάρ και τα βαρίδια της τριβής.

Από τις (ευρηματικές) περιπτώσεις ταινίας του σύγχρονου γαλλικού κινηματογράφου που σπάνια έχουμε την ευκαιρία να βλέπουμε πια, καθώς προσφέρει ψυχαγωγία που σέβεται τον θεατή. Δεν πρόκειται για κάτι που θα μνημονεύεται εις τον αιώνα τον άπαντα ως τρανό αριστούργημα, για ένα ξέγνοιαστο δίωρο όμως συνιστάται με ευκολία..

Λιγότερο φλύαρος ο Μπεντό, πιο συγκεντρωμένος και με νοσταλγικές πινελιές χρωματίζει άλλες εποχές, έχοντας, βέβαια, τον γλυκύτατο Ντανιέλ Οτέιγ σε πρώτο πλάνο, την παρουσία της Φανί Αρτάν, αλλά και την θυελλώδη Ντοριά Τιλιέρ. Το αισιόδοξο είναι, ότι ισορροπεί ικανοποιητικά την ερωτική ιστορία του με ευαισθησία και προσεγμένο χιούμορ.

Feelgood δραμεντί με συγκινητικούς χαρακτήρες και διάθεση μεταμοντέρνου σχολίου. Μονοκόμματη στις δραματικές στροφές της και με άτολμη κατάληξη, παίζει πολύ πιο «μελωδικά» τις κωμικές νότες της.

Αεικίνητη, όσο χρειάζεται νοσταλγική και με πολύ καλές προθέσεις, η ταινία προσφέρεται για ένα ευχάριστο δίωρο και εν συνεχεία ξεχνιέται.

Σε μια εποχή όπου το mainstream σινεμά πάσχει από έλλειψη πρωτότυπων ιδεών, η χαριτωμένη κομεντί του Νικολά Μπεντός προσφέρει μια μικρή και απολαυστική ανάπαυλα, με ακαταμάχητους συμμάχους την Φανί Αρντάν και τον Ντανιέλ Οτέιγ.

Μια δραματική κομεντί που φέρνει κάτι από τη δημιουργική τρέλα ταινιών τύπου Τσάρλι Κάουφμαν (Στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς) και Μισέλ Γκοντρί (Η Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού), χωρίς όμως να καταφέρνει να απογειωθεί όπως εκείνες.

Το art direction του είναι χάρμα οφθαλμών, η εποχή και οι ήρωες προσφέρονται για ταύτιση και συγκίνηση, μόνο που το σενάριο – και πάλι με γαλλική πληθωρικότητα – σχεδόν ηθελημένα χάνει την ισορροπία ανάμεσα στο ρεαλισμό και τη σιροπιασμένη φαντασία, χάνοντας το στοίχημα με την πειστικότητα, αλλά κερδίζοντας σε χάρη.

Αν και η αφήγηση ξεκινάει με το απαραίτητο πικρόχολο χιούμορ και πολλές υποσχέσεις για τη συνέχεια, άλλο τόσο βιάζεται να χωρέσει όσες περισσότερες παραμέτρους μπορεί. Πάντως, ο Οτέιγ είναι για άλλη μία φορά συμπαθής στο ρόλο του 60άρη που θέλει να ξανανιώσει το πρώτο βέλος του έρωτα για την ατίθαση γυναίκα του.

Νοσταλγία, ευαισθησία κι ένα άγγιγμα στον μαγικό ρεαλισμό κάνουν το φιλμ του Νικολά Μπεντό (επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Καννών, εκτός συναγωνισμού) μια πιασάρικη ρομαντική κομεντί με περιορισμένες δυνατότητες αλλά και εκπληρωμένες τις βασικές υποχρεώσεις της.