Ευτυχία(2019)

Πρώτη προβολή: 19-12-2019

Μην την χάσετε, η ελληνική «Ευτυχία» είναι το σινεμά με ουσία, είναι το δικό μας σινεμά που απουσιάζει από τα φυλλοκάρδια μας και το έχουμε επιθυμήσει. Εύγε!

Η ταινία κτίζεται πάνω στην ιδέα ότι η Παπαγιαννοπούλου ζούσε για το τώρα και για τα πάθη της – με την χαρτοπαιξία στη θέση του μεγαλύτερου. Ο Φραντζής και η Μπέη υπογραμμίζουν αυτό το γεγονός, και έτσι κτίζουν ένα ολοκληρωμένο, συμπαγές πορτρέτο αυτής της τρομερής γυναικείας προσωπικότητας που θαρρείς ότι κέρδισε μέρος από την απίστευτη ενέργειά της έχοντας επιβιώσει από την καταστροφή της Σμύρνης που την οδήγησε στον ξεριζωμό από την πατρίδα της το Αϊδίλι.

Η «Ευτυχία» διαθέτει άριστα υλικά, δύο μεγάλες πρωταγωνίστριες (και ένα έξοχο ensemble καστ) που ερμηνευτικά απογειώνουν την ιστορία της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, μαστορικό σκηνοθετικά χειρισμό του σεναρίου, δέσιμο των τραγουδιών με την ιστορική μνήμη αλλά και τα βιώματα ενός λαού (χωρίς να κάνει focus σε γεγονότα, μα πρωτίστως σε ανθρώπους, επώνυμους και μη) και δραματικές κορυφώσεις που θα συγκινήσουν με ειλικρίνεια.

Η μεγαλύτερη στιχουργός της χώρας, μια ποιήτρια που αντιπαρέθετε την ευαισθησία και την έμπνευση στην ωμότητα της εποχής της για να υπερβεί το στενό πλαίσιο του σουξέ που σιγοψιθυρίζεται και να το ανυψώσει σε επίπεδο διαχρονικής επωδού, εγγεγραμμένο στη συλλογική μνήμη ενός λαού, καθώς προέρχεται κατευθείαν από την ψυχή του.

Η «Ευτυχία» σε κάνει να νιώθεις άλλος άνθρωπος και θα σας οδηγήσει ξανά στη δισκοθήκη για να ακούσετε για άλλη μια φορά κάποιο από τα σπλάνια τραγούδια που έγραψε.

Η συναρπαστική ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου γίνεται ένα γνήσιο, λαϊκό κινηματογραφικό τραγούδι που κρύβει πολύ μεράκι. Ένα συγκινητικό πορτρέτο μιας ασυμβίβαστης γυναίκας και μαζί ένα καλοδεχούμενο, φροντισμένο και απαραίτητο δειγμα εμπορικού ελληνικού σινεμά.

Σ' αυτό το επίπεδο, το έντιμο κι ευαίσθητο (το φιλμ διανύει όλη την κλίμακα από το αυθόρμητο γέλιο στο κλάμα συγκίνησης), η «Ευτυχία» είναι, ξεκάθαρα, η καλύτερη ελληνική εμπορική ταινία που είδαμε εδώ και χρόνια, ό,τι κι αν σημαίνει η σύγκριση.

Πάνω από το μέσο όρο μιας ταινίας με λαϊκό έρεισμα, η ταινία του Αγγελου Φραντζή μπορεί να αισθάνεται δέος απέναντι στο μύθο Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, αλλά σκιαγραφεί με καθαρό συναίσθημα και ταλέντο μια μοναδική γυναίκα που ευτυχεί να ερμηνεύεται από δύο υπέροχες ηθοποιούς.

Οι δυο πρωταγωνίστριες συντονίζονται ερμηνευτικά και ο Άγγελος Φραντζής δίνει κινηματογραφική πνοή σε μια στρογγυλεμένη, σεναριακά ανώδυνη ιστορία, η οποία δεν αποφεύγει τις γραφικότητες, διαθέτει όμως χιούμορ και μερικά ειλικρινή συγκινητικά ξεσπάσματα.

Όσο κι αν κάποιος μπορεί να δηλώσει εύλογα την ανακούφισή του για το ότι δεν προκύπτει εδώ μια περίπτωση βιογραφίας τύπου «Καζαντζάκη», άλλο τόσο μπορεί να πικραθεί με το ότι δεν αξιοποιείται μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για σινεμά κοινού που να αφήνει στίγμα και να προσφέρει πηγαία, βαθιά συγκίνηση και ανάταση.