Και Μετά Χορέψαμε(2019)

(And Then We Danced)  Πρώτη προβολή: 26-12-2019

Αν και η ταινία εμπίπτει εύκολα στην κατηγορία του γκέι δραματικού ρομάντσου, είναι κάτι περισσότερο από την ενηλικίωση ενός καταπιεσμένου νέου σε ένα κλισέ, ασφυκτικό περιβάλλον, δηλαδή το flip-side της ανοιχτόμυαλης, ηλιόλουστης «κοινωνίας» που έδωσε φτερά στον έρωτα του «Να με φωνάζεις με το όνομά σου». Προσκαλεί (και προκαλεί) τον προβληματισμό για την εσφαλμένη ταύτιση της παράδοσης με τη συντήρηση.

Πλήθος φεστιβαλικών βραβείων για μια ευαίσθητη ιστορία ενηλικίωσης που συνδυάζει την αναζήτηση ερωτικής ταυτότητας με τη σχέση κομφορμισμού και πολιτιστικής παράδοσης.

Οι επιθυμίες του Μεράμπ θα τον ωθήσουν να αμφισβητήσει το συντηρητικό κοινωνικό περιβάλλον του και να τα ρισκάρει όλα. Θέλοντας να σχολιάσει την πολιτική κατάσταση και τα παραδοσιακά στερεότυπα της χώρας του, ο γεωργιανής καταγωγής Λεβάν Ακίν επικεντρώνει ακριβώς στη φάση που ο νεαρός Μεράμπ περνάει στην ενηλικίωση και εκφράζει αυτό που επιμελώς κρύβει μέσα του. Τελικός προορισμός η ελευθερία.

Μια οργίλη ματιά πάνω στον παρωχημένο πατριωτισμό μιας χώρας που βιώνει πρωτοφανή κρίση ταυτότητας και αξιών, προάγοντας την «γεωργιανή αρρενωπότητα» κόντρα σε κάθε φωνή αμφισβήτησης.

Σε μια δεκαετία που οι LGBT αφηγήσεις έχουν σε γενικές γραμμές ξεφύγει εντελώς από το στρατόπεδο του ταμπού, ίσως κάποιος να αναζητά περισσότερο πλέον την ανανέωση και το καινούριο σε αυτό το κύμα, κάτι που δεν συμβαίνει τόσο εδώ. Όσοι όμως ψάχνουν για συναισθηματική ειλικρίνεια, αμεσότητα κι εναλλαγή γλυκού και πικρού, βρίσκονται στο σωστό μέρος.

Ο Ακίν κινηματογραφεί με ζωντάνια κι αυθεντικότητα τον κόσμο και την ατμόσφαιρα μιας εν πολλοίς ανεξερεύνητης κοινωνίας και οι δυο νεαροί πρωταγωνιστές μεταμορφώνουν τους χαρακτήρες τους σε ένα από τα πλέον ακαταμάχητα ρομαντικά ζευγάρια που είδαμε στην οθόνη τα τελευταία χρόνια, θυμίζοντας σχεδόν την ομορφιά και την συγκίνηση που νιώσαμε πρόσφατα για τον έρωτα του Ελιο και του Ολιβερ στο «Να Με Φωνάζεις Με Τ' Ονομά Σου».

Η σκληρή παράδοση της Ανατολής και η δυτική, «φορεμένη» κουλτούρα σε ένα φτωχό έθνος συγκρούονται στην ταινία με φόντο τον απαγορευμένο, ομοφυλοφιλικό έρωτα δυο νέων. Αν και είναι χιλιοειπωμένο το θέμα, η οπτική του Λεβάν Ακίν είναι ευαίσθητη και συνάμα αντιδραστική.

Όχι ακριβώς πρωτότυπο και σίγουρα όχι απρόβλεπτο, το φιλμ έχει ωστόσο έναν ενδιαφέροντα τρόπο να χρησιμοποιεί τον χορό ως επέκταση της συναισθηματικής κατάστασης των ηρώων του.

Στην ουσία η νευρική και αεικίνητη αυτή ταινία, χρησιμοποιεί τον χορό ως όχημα για να μιλήσει για την αμφισβήτηση των «συντηρητικών ταμπού» και την γοητεία του ρίσκου, όταν κάποιος νοιώθει σίγουρος για τις ικανότητές του απέναντι σε αυτό που αγαπά.

Αν σου αρέσουν τα ανεξάρτητα δράματα με καλές ερμηνείες, τότε τούτο εδώ σίγουρα δεν θα σε αφήσει αδιάφορο, από τη στιγμή μάλιστα που διαθέτει και μια κάποια γοητεία σε επίπεδο σκηνοθεσίας (και φωτογραφίας ακόμη), με τη σεκάνς όπου η κάμερα ακολουθεί τον Μεράμπ από δωμάτιο σε δωμάτιο και τελικά έξω από το σπίτι, να αποτελεί μία από τις καλύτερες (χωρίς υπερβολές) κινηματογραφικές στιγμές του 2019! Σπουδαίος ο Γκελμπακιανί στον ρόλο του Μεράμπ, «σηκώνει» όλο το φιλμ πάνω του και το κάνει με τόσο υπέροχο τρόπο.