Κατηγορώ...!(2019)

(J' Accuse / An Officer and a Spy)  Πρώτη προβολή: 01-12-2019

Το φιλμ κινείται με άνεση –και μια κλασική, συμβατική αλλά δυνατή, φόρμα– από το κοινωνικό δράμα στο λεπτοστημένο θρίλερ που δημιούργησε τον όρο «πολανσκικό», αποκτώντας σταδιακά την ένταση που δημιουργεί η ίδια η οχλοκρατία ενός «λαϊκού δικαστηρίου», όχι συμπτωματικά, όχι μακριά, από τη σαρωτική κρίση των social media σήμερα.

Ένα χορταστικό θρίλερ που τυγχάνει να έχει ιστορικές βάσεις (κάτι που ξεχνάμε αμέσως) και το οποίο ο έμπειρος σκηνοθέτης χειρίζεται καθαρά, στρωτά, εντελώς αφηγηματικά.

Ο Πολάνσκι έφτιαξε μια αρκετά δυνατή, συναρπαστική ταινία, ταυτόχρονα καυστικό σχόλιο πάνω στον αντισημιτισμό (μαζί και τις σημερινές αναλογίες) καθώς και στην διαστρέβλωση της δικαιοσύνης στην οποία μπορεί να οδηγήσει η ανεξέλεγκτη εξουσία του κράτους.

Η στιβαρή, συναρπαστική αυτή ταινία, μπορεί να είναι κλασικίζουσα στη φόρμα αλλά παραμένει επειγόντως αναγκαία και σημαντική.

Αν και ακαδημαϊκά σκηνοθετημένο, όπως και ο Πιανίστας, το Κατηγορώ είναι στακάτο, δεν αναλώνεται σε φλύαρες εμφάσεις, μελοδραματικές μετάνοιες και περιττές θριαμβολογίες για έναν επώδυνο θρίαμβο του δικαίου έναντι της σήψης, έστω και με τεράστια καθυστέρηση, και κλείνει καταπληκτικά, με τους δυο άνδρες σε μια τελευταία συνάντηση, που λέει πολλά για τη διαδρομή που έχει να διανύσει η πολιτεία για την πρακτική εφαρμογή της ισονομίας.

Η δράση και η αγωνία καθόλου δεν αποκλείονται από το κάδρο εναρμονισμένες με ένα καλοκουρδισμένο στους ρυθμούς του ψυχαγωγικού όσο και ακαδημαϊκού αφηγηματικού τέμπο που πετυχαίνει την αμέριστη προσήλωση του θεατή στην ανάδειξη κάθε μικρής λεπτομέρειας.

Ο Πολάνσκι χειρίζεται την υπόθεση Ντρεϊφίς με στιβαρή νηφαλιότητα, υπογράφοντας την καλύτερη ταινία του εδώ και πολλά χρόνια.

Αντισημιτισμός, κατασκοπεία, υπαρξιακό δράμα, αλλά πάνω από όλα η αναζήτηση της αλήθειας σε ένα άρτια κατασκευασμένο αστυνομικό θρίλερ.

Είναι σε πολλά σημεία μηχανικό, ψυχρό, και κάπως υπερβολικά γνώριμο. Η τεχνική είναι αναμφίβολη, η ανασύσταση της εποχής άψογη, και το καστ εξυπηρετικότατο- όμως κάπου ίσως δεν ξεπερνάει ποτέ κάποια όρια του είδους, όπως στο παρελθόν θα μπορούσε.

Πρόκειται μια μάλλον άνευρη προσέγγιση σε ένα υλικό που είναι από μόνο του δυνατό και ικανό να κρατήσει το ενδιαφέρον, αλλά σίγουρα όχι μια μεγάλη στιγμή για ένα όνομα όπως ο Polanski.