Corpus Christi(2019)

(Boze Cialo)  Πρώτη προβολή: 09-01-2020

Ρέκτης και δέκτης, αποκαλυπτικής έντασης και διεισδυτικού βλέμματος που καίει και ταυτόχρονα παγώνει την κάμερα, ο Ντάνιελ του Μπάρτος Μπιελένια είναι ο μπαλαντέρ μιας έξοχης δραματικής μελέτης του Πολωνού σκηνοθέτη στα μπερδεμένα όρια που χωρίζουν το καλό από το κακό στη σύγχρονη κοινωνία, εφαρμοσμένης στη συνθήκη μιας οπισθοδρομικής, σχεδόν σκοταδιστικής κατάσταση που παραπέμπει σε περασμένες εποχές.

Ατμοσφαιρικός ρεαλισμός, δυναμική αφήγηση και μια ορμητική ερμηνεία από τον πρωταγωνιστή Μπάρτοζ Μπιελένια δίνουν τον τόνο σε μια φρέσκια μελέτη των πολλαπλών ερμηνειών του εγκλεισμού και της συγχώρεσης.

Με μια αφήγηση σκηνοθετικά στρωτή, ο Κόμασα επιτρέπει στο πρωτεύον σενάριο να εκτυλιχθεί διαπνέοντας το έργο με μια διαρκή αίσθηση αναπόφευκτου, έναν ντετερμινιστικό τρόμο πως το παρελθόν θα εισβάλλει στο παρόν, πως η συγχώρεση για την οποία πάσχει και πασχίζει και ο κεντρικός ήρωας μπορεί να επιτευχθεί για τον περίγυρο αλλά κανένας μεταφυσικός Θεός δεν θα μπορέσει να σώσει τον ίδιο για το πηγαίο καλό που κατορθώνει.

Tο «Corpus Christi» αναδεικνύεται σ' ένα από εκείνα τα μικρά καλλιτεχνικά διαμάντια που κάνουν τη διαφορά στο σύγχρονο ευρωπαϊκό σινεμά.

Πολύ περισσότερο από το "αξίζει κανείς την εξιλέωση" η ταινία διερωτάται για τις δομές που αφήνουν ανθρώπους απροστάτευτους απέναντι στον κοινωνικό αποκλεισμό, και την δύναμη της ελπίδας ακόμα και μπροστά στο πρόσωπο του παραλόγου. Βρίσκοντας τελικά ένα ενδιαφέρον σημείο σύνδεσης ανάμεσα στο κοινωνικό και το πνευματικό.

Ενδιαφέρον

Όμορφος, στρωτός κινηματογράφος, διακρίνεται από μια σκηνοθετική σταθερότητα που εντυπωσιάζει αλλά και από έναν θαυμάσιο πρωταγωνιστή, ο οποίος κρατά στις πλάτες του ολόκληρη την ταινία χωρίς ποτέ να επιτρέψει να του ξεφύγει το παραμικρό.

Tο «Corpus Christi» κατορθώνει να συνθέσει μια τονική πολυφωνία σε ένα φιλμ στο οποίο η απειλή (ή έκφραση) της βίας κατορθώνει να συνυπάρχει με την πνευματικότητα, το χιούμορ με τον κυνισμό και ο ρεαλισμός με μια αδιόρατη αίσθηση του υπερβατικού.

Θα μπορούσε να έχει μια δυνατή εναλλακτική πρόταση πάνω στην έννοια της θρησκείας, της πνευματικής μεταμόρφωσης και της συλλογικής ενοχής, αλλά στο φινάλε επιχειρεί τη λογική του συμβιβασμού και της συσσώρευσης των κλισέ.

Για φίλους ενός straight forward ξενόγλωσσου σινεμά που δεν θέλει να παραστήσει το «καλλιτεχνικό» με το ζόρι. Το θέμα έχει κάποια ίντριγκα, αλλά δεν απογειώνεται σε κάτι έντονο ή βαθύτερο. Τίμιο και basic είναι το αποτέλεσμα, προσβάσιμο και σε απλό κοινό. Δηλαδή, μην ακούτε πολωνικό και φανταστείτε «κουλτούρα να φύγουμε».