Aga(2018)

Πρώτη προβολή: 16-01-2020

Η ταινία του Λαζάροφ είναι μαγευτική. Η απεραντοσύνη, η ησυχία και η γαλήνη καλμάρουν το μυαλό και τα μάτια του θεατή, παρά τη λευκότητα της φωτογραφίας του Κάλογιαν Μποζίλοφ. Ακόμα και η χιονοθύελλα που αντιμετωπίζουν ο Νανούκ και η Σέντνα δεν φαντάζει απειλητική για το ζευγάρι, που με μελετημένες κινήσεις σώζουν την καλύβα τους από την κατάρρευση. Έχουν εξοικειωθεί με τη Φύση. Δεν παίζουν μαζί της.

Μία ταινία που καταφέρνει να μιλήσει για πάρα πολλά, λέγοντας πάρα πολύ λίγα.

Η αργή σε χρόνους αλλά εικαστικά πανέμορφη σε ό,τι αφορά τις λεπτομέρειες της παραδοσιακής ζωής και τη χρήση του σινεμασκόπ, αφήγηση του πρώτου μέρους, με το τοπίο να αναλαμβάνει κι εδώ πρωταγωνιστικό χαρακτήρα, πιθανόν να κουράσει κάποιους από τους θεατές, όμως η συναισθηματική και η συγκινητική δύναμη του δεύτερου μέρους (με τη συνδρομή και της γνωστής από το Θάνατο στη Βενετία, 5ης Συμφωνίας του Μάλερ), θα αποζημιώσει και με το παραπάνω τους πιο υπομονετικούς θεατές. Εξαιρετικό το πρωταγωνιστικό δίδυμο, αλλά και το τοπογραφικό εύρημα του φινάλε.

Ο Λαζάροφ κινηματογραφεί τις στατικές, ήρεμες ζωές των ηρώων του με την ομορφιά και την ποίηση που τους αξίζει, δίχως να ξεπέφτει ποτέ σε έναν εθνολογικό τουρισμό και την ίδια στιγμή μιλά για την κλιματική αλλαγή με τρόπο εξίσου λεπτό, μα απόλυτα σαφή.

Ένα μικρό διαμάντι, για την ακρίβεια ένα κομμάτι πάγου, απ' αυτούς που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους πολύτιμους λίθους, μια κινηματογραφική εμπειρία, μια εξαίσια ταινία που ζεσταίνει την ψυχή, γυρισμένη στο μαγικό τοπίο του Γιατσούκ, στα βάθη της Σιβηρίας.

Μια τελευταία ανάμνηση από έναν κόσμο που μας αποχαιρέτησε εδώ και καιρό με πλήρη κυριαρχία του απέραντου λευκού, των μινιμαλιστικών εικόνων και του αργού ρυθμού.

Ετσι κι έτσι!

Η κάμερα περισσότερο χαϊδεύει παρά καταγράφει πρόσωπα και σώματα, η πλοκή δεν έχει καν σημασία μπροστά στην απλότητα της ζωής στη φύση, σε μια ταινία που ενώ θυμίζει ντοκιμαντέρ, δεν είναι.

Ατμοσφαιρικός όσο και μονοδιάστατος φόρος τιμής στον «Νανούκ του Βορρά», με έντονο το μήνυμα της οικολογικής καταστροφής και της ανθρώπινης αποστασιοποίησης.

Μια αργή διαδρομή στο κατάλευκο τοπίο του βορρά, όπου ουρανός και γη μοιάζουν να ανήκουν μαζί, γεμάτο πανέμορφα κάδρα, δεν καταφέρνει ωστόσο να συνθέσει κάτι περισσότερο από αυτό, μια συλλογή χιονισμένων καρτ-ποστάλ από έναν πολιτισμό έξω από τον πολιτισμό.