Τραγούδι Χωρίς Όνομα(2019)

(Cancion sin Nombre / Song Without a Name)  Πρώτη προβολή: 23-01-2020

Μια ταινία που μιλάει κατευθείαν στην καρδιά, που δημιουργεί συναισθήματα και συνταράσσει συνειδήσεις. Που στρέφει το βλέμμα στους απλούς, αδύναμους, αόρατους ανθρώπους. Σε εκείνους που ούτε καν το βλέμμα του Θεού δε φτάνει καθώς κρύβονται από τα σύννεφα των Άνδεων.

Πολύ καλό!

Πραγματικό επίτευγμα για πρώτη μεγάλου μήκους ταινία.

Η Λεόν καταγράφει την οδύσσεια της Τζορτζίνα με βάση ένα όμορφο σενάριο (βασισμένο σε αληθινά γεγονότα), με λυρικές, στιλιζαρισμένες εικόνες, βουτηγμένες συχνά σε μια ονειρική, εφιαλτική ατμόσφαιρα, εικόνες που παραμένουν στη μνήμη πολύ μετά την προβολή της ταινίας.

Το φωτεινό στίγμα, εν είδει άσβεστου φάρου, στην ταινία της Μελίνα Λεόν, που δείχνει τον δρόμο της κάθαρσης εν μέσω των ακραίων, κοινωνικών αντιθέσεων στα τραγικά γεγονότα, είναι η ίδια η ανθρώπινη ελευθερία και η δύναμη της αναζήτησης του ίδιου του ανθρώπου με το «άλφα» κεφαλαίο.

Ο αβίαστος λυρισμός συνδυάζεται με τη νευρικότητα ενός εφιάλτη, σε ένα μερικώς ατελές μα συνολικά εντυπωσιακό αισθητικά και συγκινητικό ντεμπούτο, σκηνοθετημένο με δυναμισμό.

Θυμίζοντας ελαφρά στο περίγραμμα το «Ρόμα» του Αλφόνσο Κουαρόν, χωρίς καμία σκηνοθετική επιτήδευση, το «Τραγούδι χωρίς όνομα» αποτελεί μια ποιητική υπόμνηση που προσεγγίζει περιγραμματικά το χρονικό της δημοσιογραφικής έρευνας, κοιτά ευθέως την πολιτική διάσταση του συνταρακτικού σκανδάλου και αναπαριστά την κοπιώδη ζωή των ντόπιων των Άνδεων σε αντιπαραβολή με τα έθιμα και τις δοξασίες τους.

Το ασπρόμαυρο δράμα της Λεόν διαθέτει τις ψυχολογικές εντάσεις μιας σκληρής, απάνθρωπης περιπέτειας με πολιτικό βάρος (παρακολουθούμε τις ενέργειες των ηρώων εν μέσω ισχυρών πολιτικών αναταραχών) και την ευθύτητα ενός εύστοχου κοινωνικού σχολίου –το στιγμιότυπο με τις παραγκουπόλεις ή τις καλύβες στο νερό κόντρα στα επιβλητικά αρχιτεκτονικά κυβερνητικά κτίρια– που καταλήγει να γίνει πραγματικός καφκικός εφιάλτης.

Η τεχνική επιδεξιότητα επικρατεί τελικά σε βαθμό που σχεδόν κάνει την ιστορία να χάνει -κατά παράδοξο τρόπο- μέρος του ενδιαφέροντός της, αλλά πρόκειται για ένα ντεμπούτο που μας κάνει να θέλουμε να δώσουμε προσοχή στη σκηνοθέτη περιμένοντας τι έχει να πει στη συνέχεια.

H πρωτοεμφανιζόμενη Περουβιανή Μελίνα Λεόν καταθέτει τα φεστιβαλικά της διαπιστευτήρια με μια ταινία ανεπιφύλακτων αρετών αλλά και δυσλειτουργικών δημιουργικών επιλογών.