Χαλβάη 5-0(2019)

Πρώτη προβολή: 30-01-2020

Οι φαν του Σεφερλή θα διασκεδάσουν με τα εξωφρενικά του, οι υπόλοιποι μπορούν να μην πάνε σινεμά. Ή αν πάνε, μπορούν να το κρατήσουν μυστικό.

Οφείλω να παραδεχτώ ότι αυτή η προσπάθειά του Μάρκου Σεφερλή στον κινηματογράφο, μια παρωδία των ταινιών από βιβλία της Αγκαθα Κρίστι, των ταινιών Τζέιμ Μποντ, των ταινιών «Ροζ Πάνθηρας» αλλά και των σουρεαλιστικών αστυνομικών κωμωδιών της σειράς «Τρελές σφαίρες», δεν με «χάλασε» και τόσο (πήγα φοβισμένος γιατί επίσης παραδέχομαι ότι δεν αντέχω τον Σεφερλή, από το λίγο, σε ζάπινγκ, που τον έχω δει στην τηλεόραση).

Ο Μάρκος Σεφερλής όμως ξέρει πολύ καλά τι θέλει να κάνει και το κάνει καλά ή τουλάχιστον επιτυχημένα. Το ότι, μετά την θεατρική πιάτσα, συστήνεται και σε μια ακόμη πιο εχθρική, την κινηματογραφική, απλά θα του προσφέρει δωρεάν διαφήμιση για τον αυτοσαρκαστικό χαβαλέ του. Τα όπλα έχουν ήδη απασφαλίσει...

Ο αστυνόμος Μπέκρας καλείται να διαλευκάνει τον φόνο ενός χαλβαδοβιομήχανου με γκαγκ που παραπέμπουν στο σινεμά της ομάδας ΖΑΖ, αλλά το είδος και το ύφος της κωμωδίας του Σεφερλή επικρατούν αφήνοντας μια δυσάρεστη επίγευση.

Εδώ ο Σεφερλής τα πηγαίνει καλά με την κυριολεξία των φράσεων, έχει τον Καπετάνιο στο slapstick να σωριάζεται τίμια, θυμίζοντας τον τρόπο που ο Αντώνης Παπαδόπουλος βοηθούσε τον Βέγγο, όμως στη δική του κορωνίδα είναι απαράδεκτα και ασυγχώρητα επιλεκτικός. Προσβάλλει αποκλειστικά γυναίκες, ομοφυλόφιλους και αλλοδαπούς, αφήνει όλους τους υπόλοιπους απέξω με έναν κυνισμό που πηγάζει από τον συλλογισμό πως αυτά αρέσουν στο κοινό που τον ακολουθεί, αυτά κάνει.

Θα θέλαμε να δούμε κάτι πιο διασκεδαστικό και αν μη τι άλλο τον Μάρκο Σεφερλή στο πρώτο του πέρασμα από τον κινηματογράφο, να τολμάει κάτι διαφορετικό, μιας και η (πολλές φορές βεβιασμένη) απόπειρα να βγάλει γέλιο, δεν λειτουργεί.

Η πρώτη ταινία με πρωταγωνιστή τον Μάρκο Σεφερλή είναι ακριβώς όπως την περιμένατε. Ή μάλλον ακόμη χειρότερη. Κι επιπλέον αφάνταστα βαρετή.

Αποτυχημένο κωμικό whodunit που μοιάζει περισσότερο με ένα ατελείωτο τεστ αντοχής απέναντι στον ορυμαγδό αφόρητων γκαγκ, χείριστων λογοπαίγνιων κι αισχρών αστείων.

Ο Μάρκος Σεφερλής, στην πρώτη του εμφάνιση ως κινηματογραφικός πρωταγωνιστής αλλά και σεναριογράφος, επιδίδεται σε ένα διαρκές κρεσέντο ανηλεούς κακογουστιάς, στερεοτυπικού χιούμορ και διάχυτου σεξισμού.

Μια ταινία βαθιά προσβλητική, δύσκολη με όλη τη σημασία της λέξης, μια ωδή στα... σωματικά υγρά παντός τύπου, ένα κακέκτυπο παρωδιών αστυνομικών θρίλερ με αναμασημένα δήθεν αστεία δημοτικού που επιτίθενται σε όλους ανερυθρίαστα αλλά κατά κύριο λόγο στο γυναικείο φύλο, το οποίο εδώ πορνογραφείται χυδαία.