Winona(2019)

Πρώτη προβολή: 06-02-2020

Ε, ναι, μου άρεσε η ταινία, μου άρεσε πολύ. Μου άρεσε η φρεσκάδα της αλλά και η ωριμότητά της. Η ξεγνοιασιά της αλλά και η μελαγχολία της. Το μυστήριο που εξέπεμπε αλλά και η διάχυτη συγκίνηση. Ήταν κάτι διαφορετικό, κάτι που εμπεριέχει το δημιουργικό πνεύμα και την προσωπική ματιά του σκηνοθέτη.

Η επιτυχία της ταινίας βρίσκεται στις λεπτομέρειες: τις σινεφίλ αναφορές, τα καλοκαιρινά παιχνίδια στην άμμο, τις αστείες ιστορίες από πρώτα ραντεβού, την χνουδωτή αγκαλιά ενός σκύλου και τα μπουζουκοτράγουδα. Αυτές οι πτυχές προσδίδουν ένα προσωπικό στοιχείο, πιο κατασταλαγμένο και ώριμο σε σχέση με προηγούμενες δουλειές του the Boy.

Μια κοριτσίστικη εκδρομή στην παραλία, με ένα κρυμμένο μυστικό, σε έναν εκθαμβωτικό συνδυασμό εικόνων και μουσικής δια χειρός The Boy.

Στη «Winona», η κινηματογραφική ματιά του Αλέξανδρου Βούλγαρη μοιάζει πιο ώριμη και «συνειδητοποιημένη», πάντα πιστή στο ιδιαίτερο και πολύ προσωπικό σύμπαν που έχει δημιουργήσει μέσω της φιλμογραφίας του.

Δεν γίνεται να αρέσει σε όλους, όμως ό,τι χάνεται σε ιδιοσυγκρασιακή, καλλιτεχνική ιδιομορφία, κερδίζεται σε προσωπική και αυθεντική ιδιαιτερότητα και σε ειλικρινή συναισθήματα.

Ο Βούλγαρης, με το πρόσχημα της φαινομενικής ελαφρότητας των διακοπών , χωρίς να το βροντοφωνάζει, σκιαγραφεί κι έναν άλλο κόσμο. Του παρθένου τοπίου -που αγκαλιάζει τα γαλαζοπράσινα χρώματα της θάλασσας- των ήχων της φύσης, εν αντιθέσει με τους καταπατητές ( το σπίτι με πιάτο την παραλία) και τα πρόσωπα πίσω από τα φιμέ τζάμια του τζιπ, που παρακολουθούν στενά τα τέσσερα κορίτσια και το σκυλί.

Σχετικά συμπαθητικό αποτέλεσμα, παρά τις όποιες αδυναμίες της αφήγησης και του σεναρίου και τέσσερις δροσερές υπάρξεις, κορίτσια της διπλανής πόρτας, που πολλές φορές αυτοσχεδιάζουν αν και σχετικά άγουρες, αλλά έχει κι αυτό τη χάρη του, ειδικά όταν υπάρχει η απαραίτητη διάθεση επιείκειας.

Χωρίς συνεκτικό ιστό και ιδιαίτερο σενάριο που να έχει κάποια κατεύθυνση, τα τέσσερα κορίτσια μοιάζουν να κάνουν ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι αδιαφορώντας για το αν θα οδηγήσει κάπου όλο αυτό.

Μπορεί το σεναριακό εύρημα στο φινάλε, να προσπαθεί να σου μεταδώσει την παρόρμηση να «διαβάσεις» ξανά το φιλμ (αν και ο ίδιος επιλέγει να το απονευρώσει τελικά), μέχρι τότε όμως έχει περάσει άφθονη ώρα, χωρίς να έχουν συμβεί αρκετά ενδιαφέροντα κινηματογραφικά ώστε να σε ιντριγκάρουν και να πας το φιλμ μέχρι τέλους, αγνοώντας σεναριακές αρρθμίες και βαρετές κοριτσίστικες χαριτωμενιές.

Οι γνώστες της φιλμογραφίας του Αλέξανδρου Βούλγαρη θα δουν ένα φιλμ εντελώς ανέμελο, που μπορεί να τους φέρει όμορφες μνήμες από καλοκαιρινές στιγμές σε plage, με μία αναπόφευκτη γεύση hipster-ίλας. Κατά κάποιον τρόπο, μιλάμε για την πιο «βατή» ταινία του μέχρι σήμερα. Όλοι οι υπόλοιποι θα αισθανθείτε όπως τότε που σας «αδειάσανε» με ένα σκαφάκι σε μία παραλία που, τελικά, δεν σας άρεσε και ο χρόνος όταν θα σας μάζευαν για να σας μεταφέρουν ξανά στον «πολιτισμό» ήταν προκαθορισμένος και αναπόφευκτος (σε αναμονή). Και... δεν περνούσε.