Ο Κύριος Τζόουνς(2019)

(Mr. Jones)  Πρώτη προβολή: 13-02-2020

Η Χόλαντ αφηγείται την ιστορία με σταθερό χέρι και βήμα και τα ίδια τα γεγονότα που παρουσιάζει αρκούν για να σε παρασύρουν στο δράμα ενός λαού που έσβησε μέσα στο χιόνι και τις κακουχίες.

Καλό.

Η εδώ κι εκεί παραστατική αφήγηση αποσπασμάτων από την εμπνευσμένη από τον ουκρανικό λιμό, «Φάρμα των ζώων» του Τζορτζ Όργουελ, αποπροσανατολίζει, ωστόσο η ένταση που δίνει η βετεράνος Χόλαντ στα πλάνα της, σε κρατάει γαντζωμένο στο κάθισμα μέχρι το φινάλε του διάρκειας 140 λεπτών δράματος.

Με σαφείς προθέσεις να ανασυστήσει κινηματογραφικά ένα γεγονός που αρκετοί αγνοούν και να σχολιάσει τη δύναμη της προπαγάνδας και των fake news, η Χόλαντ χάνει πολύτιμο χρόνο και αφιερώνει ένα τεράστιο εισαγωγικό κομμάτι μέχρι να φτάσει στο σημείο που την ενδιαφέρει.

Το φιλμ είναι επίπεδο, μονόχνοτο και τρομερά στρατευμένο, θυμίζοντας ξεπερασμένο σινεμά αλλοτινών εποχών.

Το χτισμένο με στοιχεία θρίλερ biopic της Ανιέσκα Χόλαντ («Europa Europa») έχει μεν ενδιαφέρον το οποίο όμως χάνει μέρος της δύναμής του από τη στιγμή που η πολωνή σκηνοθέτιδα αρκείται σε μια επιδερμική και ακαδημαϊκή ματιά πάνω στα ιστορικά γεγονότα, εστιάζοντας όλη την προσπάθειά της στην αγωνία του ήρωα να βγει ζωντανός –πρωτίστως– προκειμένου να αποκαλύψει την αλήθεια για το σταλινικό καθεστώς στη Δύση.

Εάν είστε των... σταλινικών πεποιθήσεων, θα αποτελέσει δύσκολη (και πιθανότατα ενοχλητική) θέαση. Δύσκολη θέαση, όμως, μάλλον θα αποτελέσει και για τους περισσότερους λοιπούς, καθώς τα 141 λεπτά διάρκειας δύσκολα παλεύονται, όταν δυστυχώς η ταινία είναι πολύ πιο αναιμική και παρωχημένη απ' ό,τι πιθανώς της άξιζε.

Αληθινή ιστορία, συγκροτημένη παραγωγή και αγιογραφημένος πρωταγωνιστής ενός μονοδιάστατου, διδακτικού δράματος.

Τη συναρπαστική, αληθινή ιστορία του Γκάρεθ Τζόουνς και της κοινωνικοπολιτικής καταιγίδας στην οποία έζησε η Ανιέσκα Χόλαντ καταφέρνει να αποδώσει σε μια εξαντλητικά περιγραφική, ακαδημαϊκή ταινία.

Με το ενδιαφέρον της να στρέφεται φαινομενικά γύρω από την εμμονή του Τζόουνς να ξεσκεπάσει τον Στάλιν και το καθεστώς του, η Χόλαντ μιλάει μόνο επιφανειακά και απλοϊκά για τη δύναμη της δημοσιογραφίας, ενώ οι (αυθαίρετες;) παρεμβολές της παράλληλης πορείας του Τζορτζ Οργουελ και της «Φάρμας των Ζώων» που, θεωρητικά, εμπνεύστηκε από το Λιμό της Ουκρανίας, λειτουργούν μάλλον αποπροσανατολιστικά για το ταξίδι του πρωταγωνιστή.