Frances Ha(2012)

Πρώτη προβολή: 26-09-2013

Και είναι τέλεια. Όχι τέλεια-τέλεια, αλλά 'τέλεια', με την έννοια που λες κάτι 'τέλειο' όταν έχεις ανάγκη μια μικρή ένεση αισιοδοξίας, όχι όμως μέσα από escapism παραμυθάκια, αλλά από μια γλυκόπικρη ιστορία που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει πρωταγωνιστή εσένα, όπου αναγνωρίζεις καταστάσεις και πρόσωπα.

Αν θέλεις να θυμηθείς πώς είναι να δακρύζεις από την ομορφιά μιας ταινίας, μονάχα με το χιούμορ, την απλότητα και μια σιγουριά βιωμένα ανθρώπινου, δοκίμασε να γνωρίσεις τούτη τη Φράνσις. Θα σε κάνει να βγεις από την αίθουσα με ένα φαρδύ, πλατύ... «χα!» στο πρόσωπό σου.

Το σημαντικότερο είναι όμως πως καταφέρνει να δέσει όλα αυτά με μέτρο μέσα στους πάντα έξοχους διαλόγους του, και αντί να καταλήξει σε ένα αυτιστικό φιλμ, φτιάχνει μια σύγχρονη κωμωδία που αφορά πολύ περισσότερους από τον κύκλο του – κι ας δείχνει αρχικά το αντίθετο.

Ακόμη και αν το χωνευτήρι των ονείρων, η Νέα Υόρκη – και η όποια Νέα Υόρκη – σε θέλει ασήμαντο, μόνο, αγχωμένο και απόλυτα συμβιβασμένο στην απογοήτευση και την απόγνωση, ξέρεις πως ένα αισιόδοξο γελάκι στα μέτρα και τα σταθμά ενός «χα» δεν θα κάνει τα τζάμια στους ουρανοξύστες να τρίζουν, αλλά θα δηλώσει πως είσαι ακόμη εδώ. Αυτή είναι η Frances Ha, με το φινάλε της γίνεσαι παρέα της.

Ένα υπέροχο κομμάτι σινεμά και ζωής, που χορεύει στο δρόμο, στην γωνία των οδών Γούντι Αλεν και Νουβέλ Βαγκ, κάτω από το παράθυρο του «Girls».

Πιο πολύ κι από μια ακόμα ωδή στη Νέα Υόρκη, ο Νόα Μπάουμπαχ προσφέρει ένα εγκάρδιο δώρο στην πρωταγωνίστρια (και συν-σεναριογράφο) Γκρέτα Γκέρβιγκ, μια νεότερη εκδοχή της Annie Hall του Γούντι Άλεν, ένα αξιαγάπητο «γυναικορίτσι», ιδανικό κράμα αντιθέσεων.

Σωστές δόσεις χιούμορ, αυταπόδεικτος ρεαλισμός και δεύτερο και τρίτο επίπεδο ανάγνωσης, συνθέτουν μια κομεντί κομψοτέχνημα και σε καμία περίπτωση από τις rom com που έχετε συνηθίσει...

Η δική μας πλήξη αρχίζει να γίνεται έντονη, μετά το πρώτο μισάωρο της ταινίας, οπότε η εξέλιξη δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω. Έτσι παραμένει η καλή ερμηνεία της Γκρέτα Γκέργουικ.

Η διαφορά από το επιτυχημένο τηλεοπτικό Girls της, έτερης 27άρας, ροδαλίσκης Lena Dunham έγκειται στο ότι οι ατάκες της Frances Ha είναι χαριτωμένα άγαρμπες και ακριβολεκτικώς περιγραφικές μιας ενεούς κατάστασης, που όμως ποτέ δε βιώνουμε σοβαρά. Όλα προδιαγράφονται ανώδυνα και ειρηνικά μέχρι τέλους, με μοναδική αγωνία την πλήξη της Frances που παρά το μικρόν της διάρκειας, μας απειλεί ενοχλητικά κάπου μετά το μέσο.

Η ενσυνείδητη ταμπέλα της "ανεξάρτητης κωμωδίας" δεν κουβαλάει πάντα αξιώσεις. Μπορεί από flat να γίνει αριστούργημα, και τούμπαλιν. Και στην περίπτωση της Frances Ha δεν ξεκινάει με κανέναν από τους δυο γνώμονες, οπότε και δεν καταλήγει σε κάποιον από τους δύο.