Mindhunter : Season 1(2017)

Ο Φίντσερ επέστρεψε δριμύτερος παρουσιάζοντας μια σειρά (συμμετοχή στην παραγωγή και στην σκηνοθεσία επεισοδίων) που περιλαμβάνει όλες τις δημιουργικές του εμμονές: βία, ψυχολογία, μια χούφτα αντι-ήρωες και μια λεπτομερή αναπαράσταση μιας ολόκληρης εποχής.

Το ερώτημα που βάζει ο πρώτος κύκλος του "Μindhunter" (αρκετά αντίστοιχο με το ερώτημα που είχε βάλει πολύ παλιότερα το "Μanhunter" του Μάικλ Μαν βασισμένο στο μπεστ σέλερ του Τόμας Χάρις) είναι εν τέλει και ένα ερώτημα καθρέφτης που ο Φίντσερ στρέφει και προς τον εαυτό του και προς όλους μας: γίνεται να μπούμε στο μυαλό των σίριαλ κίλερς χωρίς να γίνουμε μέρος από το σκοτάδι τους; Τι υπάρχει μέσα σε αυτό το σκοτάδι που μας γοητεύει;

Χαρακτήρες που εξελίσσονται ομαλά και όχι βιαστικά, ατμόσφαιρα ιδανική, πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, με πολύ, πολύ καλό ρυθμό.

Ο Φίντσερ, που φημίζεται μεταξύ άλλων και για την εμμονή του στη λεπτομέρεια, εισάγει το θεατή στο περιβάλλον του Mindhunter σαν να του ανοίγει την πόρτα σε ένα παλιό σπίτι που είχε χρόνια να επισκεφτεί, αλλά θυμάται αμυδρά. Aυτό το lived in χαρακτηριστικό (και το στρατηγικά τοποθετημένο χιούμορ) δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας που μάλλον θα βοηθήσει τα, πολλές φορές αδιανόητα δυσάρεστα, συμβάντα που συναντούν οι ήρωες να κυλήσουν πιο ομαλά στη συνείδηση του μέσου binge-watcher.

Το Mindhunter είναι μία πολύ καλή σειρά που αξίζει σίγουρα να δείτε. Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές ενώ έγινε ειδικό casting ώστε αυτοί που θα παίξουν τους ρόλους των εγκληματιών να μοιάζουν όσο το δυνατό περισσότερο στους αληθινούς.

Πρόκειται λοιπόν για μια σειρά υψηλού επιπέδου, η οποία με άφησε ευχαριστημένο για πρώτη σεζόν χάρη στη διαφορετική οπτική που χρησιμοποιεί, ωστόσο θεωρώ πως για να καταφέρει να γίνει εθιστική στην συνέχεια πρέπει να δώσει πιο σημαντικές εξελίξεις και να μας κάνει να περιμένουμε 'κάτι' από την ιστορία της!

Ένα σκηνοθετικό ρόστερ πρώτης γραμμής (ο Φίντσερ αναλαμβάνει τα 2 πρώτα και τα 2 εκπληκτικά τελευταία επεισόδια, ενώ στο ενδιάμεσο σκηνοθετούν οι Ασίφ Καπάντια και Τομπίας Λίντχολμ) συντηρεί με συνέπεια και υπομονή τον τόνο προσμονής και ψύχρας καθόλη τη διάρκεια της έρευνας, επιτρέποντας στη σειρά να εξερευνήσει πειστικά την ιδέα περί χαρτογράφησης του εσωτερικού σύμπαντος ως μια παράλληλη, οριακά ανεξάρτητη, και οπωσδήποτε εξίσου περίπλοκη διάσταση με τον απτό κόσμο γύρω μας.

Η αλήθεια είναι ότι η σειρά αργεί λίγο να στηθεί και να πάρει μπρος, αλλά τελικά μπαίνει κάτω από το δέρμα του θεατή, κυρίως λόγω της ψυχραιμίας και της αυτοσυγκράτησης με την οποία χειρίζεται την αναπαράσταση «εποχής».

Το "Mindhunter" δεν θέλει να δώσει έμφαση στο δέος που αισθανόμαστε μπροστά σε serial killers γιατί τους θαυμάζουμε. Ή πως το κλισέ πως η απόσταση που χωρίζει τον κυνηγό και τον κυνηγημένου, είναι πολύ λεπτή. Επιδιώκει να γυρίσει πίσω στην πηγή και στο τρόμο του καθενός απέναντί τους. Ότι δεν κατανοούμε, το φοβόμαστε. Πόσο μάλλον δολοφόνους όπως αυτοί.

Το «Mindhunter», όμως, κέρδισε γιατί εστίασε στη φιλοδοξία που μπορεί να μεταμορφώσει και τον πιο δυσκίνητο μηχανισμό και ανατρίχιασε το κοινό του χωρίς να εκμεταλλευτεί εικόνες που ποντάρουν στο σοκ και στη βία.