Dark - Σκοτάδι : Season 1(2017)

Το Dark έχει όλα τα στοιχεία για να νιώσεις ότι πουθενά δεν υπάρχει στέρεο έδαφος. Ακόμα και η γερμανική γλώσσα προσθέτει στην εμπειρία της θέασης. Αν ήταν λόγου χάρη γαλλικά δεν θα είχε την ίδια επίδραση νομίζω. Ως θεατής στέκεσαι σε μια κινούμενη άμμο ή καλύτερα σε μια δίνη και η περιδίνηση σε πηγαίνει συνεχώς προς τον πυθμένα της θάλασσας. Και δεν σε νοιάζει καθόλου να επιστρέψεις προς την επιφάνεια. Σαν ήρωας του Poe στο Tales of Mystery & Imagination.

Οι Γερμανοί, όπως όλοι, παρακολουθούν τις μεγάλες σειρές, συλλέγουν στοιχεία και με το Dark απαντούν με μια σειρά που μπορεί να σταθεί αντάξια των άλλων του συγκεκριμένου είδους και μάλιστα με αξιώσεις, παρά τη γερμανική γλώσσα και όχι της οικείας στο ευρύ κοινό αγγλικής. Δε δοκίμασαν να γυρίσουν το δικό τους 'Game of Thrones' για να φανεί αν υστερούν τεχνικά, αντίθετα εστίασαν στο σενάριο και το μυστήριο, παντρεύοντας το ευρωπαϊκό ύφος κινηματογράφισης με τη λογική των αμερικάνικων σειρών.

Εκπληκτική ατμόσφαιρα, φοβερή ιδέα και ακόμα πιο φοβερή αφήγηση.

Οι συγκρίσεις που έχουν γίνει με το Stranger Things είναι πολλές και ίσως στην αρχή να σου φανεί λίγο deja vu η φάση αλλά μην ξεγελιέσαι. Το Dark είναι όνομα και πράγμα! Μην περιμένεις να δεις χιούμορ ούτε αξιαγάπητα παιδάκια με στολές Ghostbusters. Είναι μια σειρά μυστηρίου κι επιστημονικής φαντασίας πολύ σκοτεινή, με αρκετή βία και σκηνές που σίγουρα θα σε «σκαλώσουν» και θα σε ταράξουν.

Οι δημιουργοί του σε βυθίζουν σε μια σκοτεινή ιστορία που λαμβάνει χώρα σε μια μικρή πόλη, όχι (μόνο) επειδή ξέρουν ότι λατρεύεις να βλέπεις τέτοια σκηνικά, αλλά επειδή φαίνεται ότι πράγματι έχουν πράγματι να πουν μια ιστορία. Μια ιστορία που φαίνεται ότι είναι πολύ φιλόδοξη και ότι θα προσπαθήσει να συνδέσει κομμάτια της πλοκής με κάποιον τολμηρό και περίτεχνο τρόπο.

Είναι ένα καλοδεμμένο θρίλερ με αιχμηρή, τολμηρή, σφικτή αφήγηση που από την μέση και ύστερα –συνήθως συμβαίνει το αντίθετο – γίνεται πιο καλό.

Το σκοτάδι του 'Dark' ήρθε να διαδεχθεί το φως με το οποίο τελείωσε το 'LOST'. Δηλώνω ευγνώμων που μπήκα ξανά σε τέτοιες συζητήσεις, που μπήκα στη wikipedia για να διαβάσω για το τατουάζ του Νώε και που ένα πλάνο σε ένα απλό περιτύλιγμα Raider μπορεί να σημαίνει τόσα, μα τόσα πολλά.

Δεν είναι prestige TV, δεν ασχολείται και τόσο με το να σκάψει σε βάθος τους χαρακτήρες – το γερμανικό physique και η αντίστοιχη προφορά δίνουν τον αυστηρό, παγερό τόνο και, ίσως, μια παρακινδυνευμένη ερμηνεία κάποιου δεύτερου επιπέδου: της προτεσταντικής ενοχής που εκλιπαρεί για μια δεύτερη ευκαιρία.

Το Dark ξεφεύγει όμως από κλασσικό μοτίβο «σειράς μυστηρίου» και εκεί που νομίζεις ότι έχεις καταλάβει τι γίνεται, απλά ξανά όλα περιπλέκονται. Είναι μία καλά δομημένη σειρά με καλή σκηνοθεσία, ενώ η μουσική με όμορφο τρόπο δίνει ένταση στις σκηνές και πλαισιώνει τα πανέμορφα τοπία.

Για το Dark μπορούμε να πούμε ότι το Fringe συνάντησε το Donnie Darko στο σώμα του Stranger Things. Είναι μια σειρά που παρά τα πολλά της προβλήματα, σου είναι αδύνατο να την αγνοήσεις, αφού σε καθηλώνει πολύ νωρίς και πολύ έντονα.