American Crime Story - Η Δολοφονία του Τζιάνι Βερσάτσε : Season 2(2018)

Τίποτα σε αυτό το έργο δεν μοιάζει φτιαγμένο για απόλαυση, αποτελώντας ένα πολυεπίπεδο, ωμό πορτρέτο γεμάτο θλίψη, μοναξιά και βία. Τα φωτεινά κάδρα μοιάζουν απολύτως πλαστά (όπως καθορίζονται στο εξαιρετικό πρώτο επεισόδιο, το μόνο που έχει σκηνοθετήσει ο παραγωγός Ράιαν Μέρφι) και από εκείνο το σημείο η ιστορία βυθίζεται σε όλο και μεγαλύτερο σκοτάδι.

Όπως και ο πρώτος κύκλος με την ιστορία του O. J. Simpson, έτσι και αυτός δεν σε αφήνει να ησυχάσεις. Τα μηνύματα που περνάει είναι αρκετά και τα περισσότερα είναι από αυτά που τα κρατάς μέσα σου. Είναι μία σειρά που δεν πρέπει να την χάσει κανένας.

Όχι ότι δεν γίνεται απόπειρα σκιαγράφησης του ιστορικού / πολιτισμικού πλαισίου της εποχής (τη θέση του ρατσισμού και των ακραίων πολιτικών αναταράξεων του πρώτου κύκλου παίρνουν εδώ η ομοφοβία, ο πανικός του AIDS και τα δικαιώματα των γκέι) στον δεύτερο αυτό κύκλο του American Crime Story, το κυρίαρχο mood όμως εδώ έχει να κάνει με μια αίσθηση μελαγχολίας σε συνδυασμό με μια ναρκωτική σχεδόν έλξη που πηγάζει από τη χρήση ευρυγώνιων φακών δίνοντας μια αλλόκοσμη διάσταση στα εντυπωσιακά σκηνικά.

Η σειρά θέλησε να δείξει την κάθε πλευρά, καταλήγοντας ένα εξαιρετικό crime-drama με μια πολύ δυνατή ερμηνεία από τον Darren Criss, ο οποίος απέσπασε και τη Χρυσή Σφαίρα που του άξιζε.

Εαν η σειρά δεν είχε αυτό το εξαιρετικό κάστ ίσως δεν θα ήταν τόσο πετυχημένη. Σε αντίθεση με την πρώτη σεζόν, όλοι οι χαρακτήρες είναι πιο ανεπτυγμένοι, ακόμα και αν εμφανίζονται μονάχα σε ένα επεισόδιο: καλογραμμένοι και σφύζουν από ζωή. Αυτή η σειρά είναι μια σειρά που δεν πρέπει να χάσεις...

Η δολοφονία του Gianni Versace... σε σίριαλ, και μάλιστα με την Penélope Cruz στο ρόλο της Donatella Versace. Έκπληξη ο Édgar Ramírez στο ρόλο του μεγάλου σχεδιαστή- που του μοιάζει εξωφρενικά πολύ- και στο ρόλο του γκόμενου ο Ricky Martin. Έχουμε να δούμε λοιπόν θέαμα πρώτης διαλογής!

Δεν υπάρχει λεπτό που θα κυλήσει άσκοπα, θα κάνει «κοιλιά» ή θα σε κάνει να κλείσεις το επεισόδιο. Όπως και με τον προκάτοχό του, OJ Simpson, καταφέρνει να σε παλουκώσει για τα καλά στον καναπέ.

Ο Murphy μαζί με τον σεναριογράφο Tom Rob Smith, διασκευάζουν το βιβλίο του Maureen Orth, "Vulgar Favors", και αποφασίζουν να διηγηθούν την ιστορία αντίστροφα, πράγμα το οποίο μπορεί να μπερδέψει τους θεατές, αλλά από την άλλη είναι μία δοκιμασμένη συνταγή για το χτίσιμο έντασης.

Σε γενικές γραμμές, έχει γίνει πολύ καλή δουλειά. Το σενάριο ακροβατεί μεταξύ αλήθειας, πιθανολογίας και μύθου αρκετά επιδέξια, χωρίς να ενδίδει σε ευκολίες με στόχο είτε να γίνει πιο ενδιαφέρον είτε να κάνει pr και να αποφύγει μηνύσεις. Στο τέλος μένει ένα μείγμα που προσεγγίζει την πραγματικότητα ικανοποιητικά (όπως αυτή εγγράφεται σε σοβαρά ρεπορτάζ, αστυνομικές αναφορές κ.λπ.) και εξερευνά τα πιο γνωστά υποθετικά σενάρια μακριά από ακραίους κιτρινισμούς.

Σε γενικές γραμμές η δεύτερη σαιζόν, παρά το ιντριγκαδόρικο θέμα της και τις ομολογουμένως απολαυστικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της, δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στα κριτήρια ποιότητας που είχε ήδη θέσει ο πρώτος κύκλος, κυρίως λόγω της χαλαρής και "τσαπατσούλικης" αφηγηματικής δομής.