Castle Rock : Season 1(2018)

Αξίζει να αντέξεις μερικά ανιαρά επεισόδια για να εκτιμήσεις διπλά τη μαεστρία με την οποία ανατρέπονται όλα. Γιατί ανατρέπονται όλα, η ιστορία, η οπτική γωνία της αφήγησης, ο χρόνος και τα πρόσωπα. Και αυτό συμβαίνει με σκοπό να βρουν εκείνο το αδύναμο σημείο στην πραγματικότητα όπου ανατρέπεται η ίδια η δομή του κόσμου. Και η σειρά θα σ' αφήσει εκεί, γεμάτο με ερωτήματα, μέσα στην αμηχανία και το απροσδιόριστο...

Το Castle Rock είναι μια πάρα πολύ καλή σειρά, με εξαιρετικούς ηθοποιούς, καλογυρισμένη, τρομερή ατμόσφαιρα, μυστήριο και αυτή τη γλυκιά ανατριχίλα που προκαλούν τα βιβλία του King. Προτείνεται ανεπιφύλακτα σε fans του έργου του Stephen King, αλλά και τους λάτρεις μιας καλής ιστορίας μυστηρίου με υπερφυσικές προεκτάσεις.

Αν είσαι φαν των θρίλερ του King που βγήκαν τις δεκαετίες '80-'90, τότε το "Castle Rock" είναι μια ανέλπιστα καλή σειρά...

Μία από τις πιο καλογυρισμένες και καλοπαιγμένες σειρές μυστηρίου που έχω συναντήσει εδώ και πάρα πολύ καιρό. Απαλλαγμένη από την α λα Σπίλμπεργκ σεντιμεντάλ νοσταλγία (πιτσιρίκια με ποδήλατα υπό το σεληνόφως) του Stranger Things ή τους b-movie περιορισμούς του Channel Zero, φερ' ειπείν.

Το Castle Rock καταφέρνει να μεταφέρει αυτούς τους ήρωες και τις ιστορίες του στο 2018, ποντάροντας όχι σε μια προκάτ αλληγορική διάθεση αλλά στο ίδιο το dna των χαρακτήρων και της αφήγησης. Ποντάροντας, δηλαδή, στην οικουμενική δύναμη που είχαν τα κείμενα του Κινγκ, στον τρόπο που μίλησαν πραγματικά σε καρδιές πραγματικών ανθρώπων, και φροντίζοντας να παραχθεί μέσα από αυτά ένα νέο, συνεκτικό σύνολο.

Αυτόματα η προέλευση αυτή του έργου δημιουργεί και ανάλογες υψηλές προσδοκίες από το κοινό - συνθήκη που αποτελεί το μεγαλύτερο στοίχημα για τους συντελεστές. Και το κέρδισαν. Έχουμε όλα τα στοιχεία που χρειάζονται για να απογειώσουν μια σειρά: άρτια δομημένο σενάριο, εξαιρετική σκηνοθεσία και καταπληκτικές ερμηνείες.

Παρά τον αργό ρυθμό και κάποιες wtf στιγμές η σειρά με άφησε ικανοποιημένο και θέλω να δω την συνέχεια!

Όταν όλα αυτά φτιάχνονται από τον μετρ Στίβεν Κινγκ και πλαισιώνονται από τον ευφάνταστο Τζ. Τζ. Έιμπραμς, το αποτέλεσμα έχει ένα πολύ ανώτερο πάτωμα, αλλά και ταβάνι. Απέχει πολύ από το πάτωμα, θέλει όμως μια μικρή λεπτομέρεια για να το οδηγήσει κοντά στο ταβάνι. Αν το βρει, δημιουργεί νέες δυνατότητες στην παραμυθία τρόμου του Κινγκ. Αν όχι, τότε το Castle Rock θα είναι απλά μια πολύ καλή σειρά που ποτέ δεν θα γίνει κόλλημα ή αιτία πόρωσης.

Ίσως να μην είναι σωστή επιλογή να βάζεις τον συμπυκνωμένο τρόμο ενός βιβλίου ή μιας ταινίας και να τον απλώνεις, άρα αποδυναμώνεις, σε πολλά επεισόδια. Κι αυτό συμβαίνει στο Castle Rock. Υπάρχουν αρκετές στιγμές που μοιάζουν ανούσιες ή σε ξεμακραίνουν από την αύρα μυστηρίου και τρόμου που διαθέτει ο κόσμος του Κινγκ.

To Castle Rock προσπαθεί να διερευνήσει την φύση του κακού στον άνθρωπο και την ενδεχόμενη εμπλοκή μίας ανώτερης δύναμης σε αυτήν, χωρίς όμως να φαίνεται πως έχει τις απαντήσεις ή έστω το θάρρος της γνώμης. Αυτό φαίνεται να είναι και η μεγαλύτερη αδυναμία της σειράς: παραπαίει τόσο αφηγηματικά όσο και αισθητικά ανάμεσα στον ρεαλισμό και το μεταφυσικό στοιχείο, χωρίς να είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Προσπαθεί να δημιουργήσει ατμόσφαιρα με κιαροσκούρο και επιτηδευμένο ήχο, αλλά προκαλεί χασμουρητό και πονοκέφαλο. Ορισμένες στιγμές εύχεσαι να ήταν ένα στέρεο κοινωνικό δράμα, αντί για ένα λιπόψυχο μεταφυσικό θρίλερ με κάποιο μυστήριο.