Catch-22(2019)

Με σαφέστατα Κοενικές επιρροές, ο σκηνοθέτης παρουσιάζει ένα αφοπλιστικά ρεαλιστικό θέαμα με πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για την παραφροσύνη του στρατού. Εξαιρετικός ο Christopher Abbott στον ρόλο του Yossarian, είναι ταυτόχρονα τόσο εκνευριστικός και συμπαθής.

Όλοι οι άλλοι χαρακτήρες δίπλα από τον ήρωα, όπως ο Χιου Λόρι («House M.D.»,«Veep») και ο Κάιλ Τσάντλερ («Godzilla: King of the Monsters», «Manchester By The Sea»), απλά ρίχνουν χρώμα στην πλοκή δίνοντας είτε αστείες είτε δυσάρεστες πινελιές στην ιστορία. Δείτε το και δεν θα χάσετε!

Μέσα στο βιβλίο ο Χέλερ έχει κάποια πολύ χαρακτηριστικά χωρία που στην ανάγνωση τους βγάζουν το ιδιάζον χιούμορ του συγγραφέα, αλλά και του πολέμου. Αυτό έχει ενσταλαχθεί αυτούσιο στη σειρά του Hulu σε βαθμό που δεν το χορταίνεις. Σε βγάζει κιόλας από το σύνηθες χιούμορ των sitcoms. Είναι κάτι μοναδικό.

Πέρα από την φρίκη όμως που θα συναντήσει ο θεατής, το "Catch 22" δεν είναι απαραίτητα μία σειρά στενάχωρη. Η φρικαλεότητα του πολέμου είναι γνωστή αλλά εδώ αποτολμάται μία σατιρική ματιά στον παραλογισμό που καθοδηγεί ένας έθνος. Οι αστείες στιγμές του Γιοσάριαν με τους συναδέλφους του και ο πόνος του πολέμου είναι τα δύο άκρα και όπως γίνεται και στην ζωή έτσι και στο "Catch 22" τα άκρα συναντώνται.

Το στοιχείο του κωμικοτραγικού, το βιτριολικό χιούμορ και η ειρωνεία που αποτυπώνεται εδώ ψέγει τα κακώς κείμενα ενός ολόκληρου συστήματος, θυμίζοντας έντονα σε ύφος τον καυστικό τόνο που επικρατούσε σε δουλειές του Clooney με τους αδερφούς Coen, μεταξύ των οποίων και το Burn After Reading. Η ιστορία αυτή ξεφεύγει από τα καλούπια συνηθισμένων περιπετειών που εξυμνούν ανδραγαθήματα εν καιρώ πολέμου και προχωράει σε μία άκρως επιτυχημένη απομυθοποίηση που χτυπάει σε νευραλγικά σημεία την μανία για εξουσία!

Ξεκινώντας με μία ιδανική σκηνή για να μας μπάσει στο σύμπαν του λογικού παραλόγου που χαρακτηρίζει την ιστορία, η σειρά αν και θέτει τις βάσεις της με τα σωστά στοιχεία, δεν «κάθεται» καλά στα πρώτα επεισόδια. Βρίσκει όμως το ρυθμό της στην πορεία μέσα από ωραία κοντινά πλάνα που εναλλάσσονται με μακρινές λήψεις που αποθεώνουν το τοπίο και κυρίως μέσα από το μοτίβο της επανάληψης, με βάση το οποίο δομείται η σειρά και το βασικό νόημα της ιστορίας, και το οποίο φιλτράρεται μέσα από τα στοιχεία της ειρωνείας και της σάτιρας.

Αναμφίβολα στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και προσδοκιών. Δεν θα αποτελέσει την καλύτερη σειρά, που θα δεις γενικά, αλλά θα είναι από τις σειρές, που θα σου μείνει παρά την μικρή της συνολική διάρκεια. Έξι επεισόδια ήταν υπέρ-αρκετά και άκρως απολαυστικά από όλες τις πλευρές.

Τα πάντα στο «Catch-22» είναι εκ των πραγμάτων παράλογα, ο Πόλεμος (με «π» κεφαλαίο) είναι ένα διαρκές βασανιστήριο χωρίς λογική, ηθική, νικητή ή απόδραση. Αν ο Κλούνεϊ κι οι συνεργάτες του πετυχαίνουν κάτι σε αυτή την απόδοση είναι να αποτυπώσουν εύγλωττα αυτή την κεντρική σατιρική θέση.

H σειρά είναι τίμια. Είναι μια πιστή μεταφορά, καλοφτιαγμένη, καλογυρισμένη, καλοπαιγμένη. Είναι αξιοπρεπής στην υλοποίησή της και δείχνει σεβασμό προς το πρωτότυπο υλικό του Heller. Παρ' όλα αυτά, η φτωχή αντίληψή της για το τι σημαίνει εν τέλει πιστή μεταφορά είναι που την οδηγεί στο να συλλάβει το Catch-22 απλώς ως μια χλιαρή αντιπολεμική σάτιρα.